home » BLOG » Blog 7: De wonderen zijn de wereld niet uit

Blog 7: De wonderen zijn de wereld niet uit

Gepubliceerd op 11 januari 2019 13:09

Allereerst wil ik mezelf even voorstellen. Ik ben Kimberly Kik (bijna) 28 jaar (jarig op 6 januari 2019). Samen met Ricardo, sinds april 2017 mijn man. Wij zijn inmiddels al bijna 11 jaar samen. En wij wonen samen in Hendrik Ido Ambacht. Sinds 16 december 2016 de trotse ouders van Yentl Nova. En in juli verwachten wij ons tweede wondertje. Wat met recht een wonderje te noemen is.

Misschien ook wel 'leuk' om te vertellen. Het zwanger worden ging bij ons namelijk niet zo gemakkelijk. Bij mij is een paar jaar geleden PCOS geconstateerd, en belandde toen midden in een medisch traject. Alles behalve leuk en het duurde allemaal veel langer dan dat we hoopte. Niets sloeg aan qua medicatie etc. Uiteindelijk vele tabletten en injecties verder had de arts besloten ons in het IVF traject te gaan inplannen. Ik weet nog toen wij daar in het kamertje zaten het voelde alsof de wereld onder onze voeten weg zakte. Dit hoor je natuurlijk veel vaker, maar altijd ver van je bed. En nu overkwam dit ons..... We waren beide nog jong en zoiets verzin je dan gewoon niet. Tenminste wij niet.

 

Uiteindelijk het traject in gegaan, en bij de 1e poging werden wij zwanger van ons eerste kindje. En daar is Yentl uit gekomen. Echt thank god dat zoiets bestaat, ik vind het echt iets magisch terwijl dat dat het echt niet als je weet wat je er allemaal voor moet doen zeg maar. Maar dol gelukkig zijn wij haar natuurlijk!! En wij mogen echt wel in onze handjes knijpen dat het gelukt is, en ook nog eens bij de eerste poging.

 

Afgelopen juli zijn wij terug naar het ziekenhuis gegaan, om te controleren hoe het er voor stond met mijn eierstokken. Door middel van een inwendig onderzoek (die ik inmiddels al zooooooovaak gehad heb dat ik het niet meer kan tellen) kijkt de arts of het misschien gereset is. Want het is namelijk zo, wanneer je bevallen etc bent kan het nog wel eens voorkomen dat je lichaam zeg maar reset en dan wel gewoon kan functioneren zoals het hoort te doen.

Maar helaas, dat was bij mij niet het geval. En dus werden wij op een wachtlijst gezet voor een nieuwe IVF poging voor een broertje of zusje voor Yentl. Eerst dacht ik nog, pfff een wachtlijst?! Niet dat we op een schopstoel zitten, maar je weet natuurlijk nooit of wij weer zoveel geluk zouden hebben dat het weer de 1e keer zou lukken. Wij hadden namelijk nog  3 embryo's in de vriezer liggen. Dus wij naar huis, en het maar even soort van laten rusten. Inmiddels waren de 3 maanden bijna voorbij, maar we hoorde maar niets van het ziekenhuis. Ricardo had gebeld, wat bleek ze waren ons min of meer vergeten. Nee, ze waren ons gewoon keihard vergeten!! We stonden niet ingepland en zouden dus opnieuw weer zo'n tijd moeten wachten. NO WAY! dacht ik... Dit gaat ons niet gebeuren. Uiteindelijk hadden ze het opgelost en zouden we in november de terug plaatsing krijgen. Ik kreeg medicatie voor als ik ongesteld zou worden. Die moest ik gelijk innemen om het proces in gang te zetten.

Maar, dat is juist heel het probleem bij mij. Ongesteld worden is alles behalve vanzelf sprekend. Toevallig was ik het net wél 3 maanden netjes achter elkaar geworden. En nu was ik aan het wachten en wachten en wachten. Maar helaas, er kwam niks. Terwijl ik wel de buikkrampjes bijvoorbeeld ervan had. Dus eigenlijk werd ik boos op mezelf en op het functioneren van mijn lichaam. Het liet me gewoon wéér in de steek.

 

En toen, op een zaterdag octend in november. Een week voordat ik in principe de terug plaatsing zou hebben waren we ons aan het klaar maken. Want Yentl had een proefles peuterdansen. Ik zeg ineens tegen mijn man, ik ben het zat ik heb nog een test liggen ik ga nu testen. Waarom? Ja, geen idee ik ga het gewoon doen... de wonderen zijn de wereld nog niet uit toch? Nou, daar ging ik hoor met de test op naar het toilet. En ik deed dus het staafje in de urine en hij kleurde gelijk het test streepje goed maar daarna ook het streepje van zwanger/niet zwanger..... WAT????? 2 streepjes zag ik.... en duidelijker kon het niet kleuren. Ik schrok me echt letterlijk de krampen. Het kon niet, het was 99% uitgesloten hoe kon dit? Ik moest huilen en lachen tegelijk. En liep naar boven waar Ricardo en Yentl op bed zaten. En gaf het testje aan hem.... Hij geloofde ook echt zijn ogen niet. Net zoals ik natuurlijk. Maar ik riep gelijk oh je moet echt even voor mij nog een test gaan halen, dit kan niet hij zal wel kapot zijn.

En daar ging hij, naar de winkels en kocht die dure Clear blue testen en nog een goedkopere. Ik deed eerst de goedkope, en hoppa weer twee streepjes. Toen de Clearblue, en die gaf aan 2-3 weken zwanger te zijn... Het was echt zo. Wij zijn gewoon op de natuurlijke manier zwanger geraakt. Wat is dit toch mega mega bijzonder. Wij hebben maandag ochtend gelijk naar de fertiliteitspoli gebeld, en ik mocht die week nog langs komen voor een echo. Ja hoor, een heel klein mini stipje maar het was echt een zwangerschap.

Inmiddels ben ik 13 weken zwanger....En zou ik graag meer updates aan jullie willen geven. Over hoe wij bijvoorbeeld het aan onze families en vrienden hebben verteld. En hoe wij de kinderkamers straks gaan veranderen en opknappen. Want Yentl gaat een nieuwe kamer krijgen en natuurlijk krijgt de baby een eigen kamertje. Ook hebben wij op 19 januari onze gender reval party......... Graag deel ik dit met jullie allemaal. En hoop ik dat jullie het leuk vinden te weten wie wij zijn, en wat wij doen.

 

Liefs,

Curlymomm oftewel Kimberly


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.