home » BLOG » Mamablogger Anna: ‘Jij en ik en poes’

Mamablogger Anna: ‘Jij en ik en poes’

Gepubliceerd op 23 januari 2019 13:34

‘Mama, welke dag is vandaag nu?’ Sinds een paar weken stelt Olivia (3) aan het begin van de dag steevast deze vraag. Haar reactie op een antwoord als ‘Vandaag is het maandag!’ is altijd even blij als verrast: ‘Oh wat leuk, máándag!’ Zoals bij de vele andere mijlpalen die een kind bereikt, voelen wij als ouders op zulke momenten de gebruikelijke mix van trots en vertedering; wat mooi om te zien dat Olivia gevoel ontwikkelt voor de dagen en de weken. Tegen beter weten in hoop ik dat ze in haar latere leven nog iets van dat enthousiasme voor maandagochtenden vasthoudt. Als docent Nederlands vind ik het daarnaast ook interessant om te zien hoe Olivia experimenteert met taal. Het schijnbaar betekenisloze woordje ‘het’ gebruikt ze in dit zinnetje bijvoorbeeld nog niet, terwijl ze de aanduiding van tijd (‘vandaag nu’) juist verdubbelt – alsof ze wil benadrukken dat het om déze dag gaat en niet om gisteren of morgen.

 

Toen Olivia voor het eerst begon met praten, heb ik een paar maanden een lijstje bijgehouden van de woorden die ze gebruikte. Afgezien van klassiekers als ‘papa’, ‘die’ en ‘bah’, vermaande ze met anderhalf jaar kennelijk al regelmatig onze kat met ‘Nee nee, poes!’ Niet veel later, zo heb ik genoteerd, kon ‘Nee poes’ echter ook iets anders betekenen, namelijk: ‘Geen poes’, oftewel: poes is weg. Later maakte ze hier varianten op als ‘Papa nee baat!’ (Papa heeft geen baard) en ‘Nee doen!’ (Niet doen). Nog leuker werd het toen Olivia begon te experimenteren met de begrippen ‘ik’ en ‘jij’. Een geagiteerd ‘Jij doen!’ was dan geen opdracht aan mij, maar juist een teken dat ze iets zélf wilde doen – maar omdat de rest van de wereld Olivia aanspreekt met ‘jij’, dacht ze dat dit altijd op haarzelf sloeg.

 

Inmiddels zijn we twee jaar verder en blijkt Olivia een onvervalste kletskous te zijn. In ons vaste koffiecafeetje schuift ze soms ongevraagd aan bij wildvreemde mensen, om die vervolgens te vertellen dat ze bij opa en oma is geweest, of dat de grote glijbaan geel en een beetje blauw is, of dat ze chocomel zo lekker vindt. Het verschil tussen ‘ik’ en ‘jij’ is haar inmiddels duidelijk en ook onze kat mag zich tegenwoordig verheugen in gedetailleerde commando’s zoals: ‘Ga maar brokjes eten, poes! Doe maar! Kom maar hier! Hier zijn je brokjes! Kom maar!’ Sinds een paar weken praat Olivia ook steeds vaker over dingen die je niet ziet, maar wel voelt. Als ze iets griezelig vindt, zegt ze ‘Ik vind een beetje bang’ en op haar vaders vraag waarom ze moest huilen, antwoordde ze laatst: ‘Daarom ik verdrietig bent.’ Gelukkig roept ze vaker dingen als ‘Ik ben superblij!’ en ‘Ik vind zo leuk!’ en mijn persoonlijke favoriet: ‘Ik vind jou zo lief!’ En ook onze kat blijkt, ondanks zijn streken, een warm plekje te hebben in Olivia’s hart getuige haar uitspraak: ‘Ik hou heel veel van poes.’ Die kan hij mooi in z’n zak steken.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.